Anna Karenina: first impressions

Categorieën Klassieker

In their world frivolous liaisons are commonplace, but Anna and Vronsky’s consuming passion makes them a target for scorn and leads to Anna’s increasing isolation. The heartbreaking trajectory of their relationship contrasts sharply with the colorful swirl of friends and family members who surround them, especially the newlyweds Kitty and Levin, who forge a touching bond as they struggle to make a life together. Anna Karenina is a masterpiece not only because of the unforgettable woman at its core and the stark drama of her fate, but also because it explores and illuminates the deepest questions about how to live a fulfilled life.

Al eerder had ik het erover dat ik meer klassiekers wilden gaan lezen in 2015. En ik ben het jaar meteen goed begonnen met Anna  Karenina! Ik ben (wanneer ik dit artikel schrijf) op een kwart van het verhaal (813 p, geschreven door Leo Tolstoy en voor het eerst in 1877 gepubliceerd), maar ik wilde jullie toch graag wat vertellen over mijn eerste indruk!

Allereerst: waarom ben ik Anna Karenina gaan lezen? Mijn broer houdt nogal van Russische klassiekers en hij heeft zijn zoontje (ja ik ben een supertrotse tante!) Levin genoemd, naar een van de hoofdpersonen uit Anna Karenina. En ik moet toch weten waarnaar mijn neefje is vernoemd? Maar niet alleen dat was een reden. Toen ik hoorde waar het boek over ging, was ik ook benieuwd. Ik kreeg precies dezelfde feeling als bij Wuthering Heights, en dat is mijn favoriete klassieker.

Dan over het boek: Anna Karenina is veel en veel beter en verslavender dan ik had verwacht. De schrijfstijl is prachtig. Buitengewoon prachtig. De zinnen zijn poëtisch en ze raken me. Verder verraste het me hoe vlot het boek leest. Ja het verhaal is iets uitgebreider dan bijvoorbeeld een YA, maar het verveelt geen moment en is totaal niet ouderwets.

En ik ben verliefd geworden op alle personages. Want ieder heeft z’n tekortkomingen (en ik waardeer dat, ik haat perfecte hoofdpersonen), maar wordt toch zo geschetst dat je niet anders kan dan van hem of haar houden. Zo bijvoorbeeld Vronsky. Hij is verwend, neemt geen verantwoording, ziet alles als een spel. Maar aan de andere kant is zijn vermogen tot passie zo hevig, dat je daarom voor hem smelt. Wat me tot nu toe misschien nog wel het meest raakt is dat het verhaal me helemaal meesleept. Ik voel de passie, de liefde, maar ook het verdriet en de teleurstelling.

In mijn recensie van Anna Karenina zal ik meer ingaan op de verhaallijn en de ontwikkeling van de personages. Maar voor nu hebben jullie toch een expressie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.