Recensie: Anna Karenina – Leo Tolstoy

Categorieën Klassieker

Titel: Anna Karenina
Auteur: Leo Tolstoy
Taal: Engels
Aantal pagina’s: 813
Jaar: 1877
Grenre: Classic
Book Depository: klik hier

In their world frivolous liaisons are commonplace, but Anna and Vronsky’s consuming passion makes them a target for scorn and leads to Anna’s increasing isolation. The heartbreaking trajectory of their relationship contrasts sharply with the colorful swirl of friends and family members who surround them, especially the newlyweds Kitty and Levin, who forge a touching bond as they struggle to make a life together. Anna Karenina is a masterpiece not only because of the unforgettable woman at its core and the stark drama of her fate, but also because it explores and illuminates the deepest questions about how to live a fulfilled life.

Anna Karenina is de eerste klassieker die ik in 2015 heb gelezen en bijt daarmee het spits af voor mijn Classics Reading Challenge. Maar Anna Karenina heeft nog een bijzonderder verhaal: mijn broer en schoonzus hebben hun zoontje, mijn neefje dus, Levin genoemd, naar een van de hoofdpersonen uit Anna Karenina. En als dat niet genoeg reden is om dit boek te lezen, dan weet ik het ook niet meer.

Anna Karenina is een soort van Russische soap. Vol liefde(sverdriet), familie issues, jaloezie etc. Levin is verliefd op Kitty, maar Kitty wijst Levins huwelijksaanzoek af, omdat ze verliefd is op de knappe en charmante Vronsky. Ondertussen heeft de zus van Kitty, Dolly, huwelijksproblemen aangezien haar man Steve Oblonsky vreemdgaat. Dolly denkt erover bij Steve weg te gaan, wat Steve helemaal niet wil. Hij heeft zijn zus Anna, getrouwd met Karenin, gevraagd om vanuit Sint Petersburg met de trein naar Moskou te komen en de problemen op te lossen. Op het station wacht Steve zijn zus op, waar hij zijn kennis Vronsky tegenkomt wiens moeder uit dezelfde trein komt. Dan kruisen Anna’s en Vronsky’s wegen. En een liefdesdrama ontvouwt zich.

Het begin van Anna Karenina las als een trein (snap je em. trein. En als je het boek gelezen hebt snap je em nog beter, want treinen zijn belangrijk in deze klassieker). Je hebt niet het gevoel dat je een enorme Russische klassieker leest. Nee, het verhaal is vlot geschreven. De taal is duidelijk, de namen zijn wat Engelser gemaakt (wat aan de ene kant jammer is, maar aan de andere kant wel weer een stuk makkelijker leest) en het is niet al te complex. We hebben niet 1000 hoofdpersonen, maar Anna Karenina is een verhaal over een paar families, die allemaal met elkaar verbonden zijn.

Natuurlijk hebben we het liefdesdrama van Anna en Vronsky, maar dit vormt niet het hele verhaal. Ook Levin is een hele belangrijke hoofdpersoon en zijn verhaal beslaat (bijna) de helft van het boek. Zijn verhaal is wat filosofischer. Hij worstelt wat hij wil met zijn (boeren)landgoed, hij worstelt met zijn geloof in God, waar hij eigenlijk niet in gelooft, hij worstelt met zijn liefde voor Kitty, die hem heeft afgewezen. Het mooie vond ik aan Levin en ook Kitty’s verhaallijn was het contrast wat je zag tussen de verhaallijn van Anna en Vronsky. Waar de laatste een en al passie en verlangen is, is de liefde tussen Levin en Kitty meer pril en romantisch.

Ik kan niet anders dan een zwak hebben voor Vronsky. Hij heeft duidelijk zwakke punten (maar dat heeft iedereen in Anna Karenina, iets wat ik altijd een pluspunt vind), maar die wegen niet op tegen zijn goede kanten. Waar Anna in de loop van het verhaal haar mindere kanten toont, lijkt Vronsky juist zijn betere kanten te tonen.

Eerder zei ik dat het begin las als een trein, maar het middenstuk en het eind waren iets taaier om door heen te komen. De nieuwigheid was ervan af en het verhaal werd wat duisterder en filosofischer. Je vliegt er niet meer doorheen, maar je leert er wel van en het komt (meestal) ten goede aan het verhaal. Sommige stukken zou ik eruit hebben gehaald, omdat ik niet weet of ze nou echt ten goede kwamen aan het verhaal. Maar wie ben ik om Leo Tolsoty te bekritiseren?

Leo Tolstoy schrijft magisch. Zijn zinnen zijn prachtig, maar niet moeilijk te begrijpen. Zeker in het begin hield hij mijn aandacht ook compleet vast. Nog een sterk punt zijn de karakters van de (hoofd)personen. Geen is perfect, maar van iedereen ga je houden. Tot slot: Tolstoy velt geen oordeel maar laat jou oordelen. Dat Anna getrouwd is maar toch verliefd op Vronsky wordt niet veroordeeld door Tolstoy maar ook niet goedgekeurd. Hij laat het aan de lezer over te beslissen. En dat vind ik iets wat ook helemaal van deze tijd is.

Ik ben enorm blij dat ik deze klassieker heb gelezen. Anna Karenina heeft mijn favoriete klassieker Wuthering Heights niet overtroffen, maar ik draag het boek een warm hart toe en zal ‘em zeker nog eens herlezen. Vronsky en Levin hebben beiden mijn hart gestolen. De bijzondere quotes zullen we bijblijven en in de toekomst zal ik ook zeker War and Peace van Tolstoy gaan lezen. ★★★

Zou jij jouw kinderen ook naar een personage uit een boek vernoemen?

5 gedachten op & ldquo;Recensie: Anna Karenina – Leo Tolstoy

  1. Mijn nicht heeft haar zoontje Kaï genoemd. Een personage uit haar lievelingssprookje De Sneeuwkoningin heet ook zo. Ik zou zelf ook mijn inspiratie uit boeken durven halen. Of auteursnamen.
    Ik heb net Oorlog en Vrede uit, maar nu ga ik zeker ook nog Anna Karenina lezen. Ik begrijp volledig wat je bedoelt met het feit dat Tolstoy zijn personages niet veroordeelt. In Oorlog en Vrede kwamen eveneens veel filosofische passages voor, die vond ik persoonlijk wel wat minder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.