Recensie: A Court of Thorns and Roses – Sarah J. Maas

Categorieën Fantasy

Titel: A Court of Thorns and Roses
Auteur: Sarah J. Maas
Serie: A Court of Thorns and Roses #1
Taal: Engels
Aantal pagina’s: 416
Jaar: 2015
Genre: New Adult fiction, Fantasy, Retelling

When nineteen-year-old huntress Feyre kills a wolf in the woods, a beast-like creature arrives to demand retribution for it. Dragged to a treacherous magical land she only knows about from legends, Feyre discovers that her captor is not an animal, but Tamlin—one of the lethal, immortal faeries who once ruled their world. As she dwells on his estate, her feelings for Tamlin transform from icy hostility into a fiery passion that burns through every lie and warning she’s been told about the beautiful, dangerous world of the Fae. But an ancient, wicked shadow grows over the faerie lands, and Feyre must find a way to stop it… or doom Tamlin—and his world—forever.

Oke. Ik geef toe. Ik geef het toe. Ik geef het helemaal toe. Sarah J. Maas kan je helemaal meesleuren in een verhaal. Ja. Ja. Ja. Voor de duidelijkheid. Als deze recensie een warboel wordt: het is niet mijn fout. Oké? Ik zal proberen nuchter en zakelijk te beginnen. Zoals jullie misschien wel weten heb ik een kleine haat-liefdeverhouding met de Throne of Glass serie. Dat heeft deels te maken met de hoofdpersoon en deels met het plot (dat ik op sommige punten gewoon te voorspelbaar of cliché vond). Maar, ik blijf door willen gaan met de serie. Dat was dan ook de reden dat ik A Court of Thorns and Roses oppakte. Om te kijken of Sarah J. Maas me nu wel kon inpakken. En ja. Dat kon ze.

Lang geleden leefden mensen als slaven van de Faeries. Maar de mensen kwamen in opstand en na een bloedige oorlog werd er een verdrag opgesteld waarin de mensen hun eigen territoria kregen. Feyre is negentien en leeft op de grens van het gebied tussen mensen en Fae. Maar haar familie is arm en zij moet voor eten en geld zorgen door te jagen. Tot ze in het bos een Fairie in de vermomming van een wolf doodschiet. Daarmee heeft ze het verdrag overtreden. Haar straf? Ze moet met de Fairie Tamlin mee en de rest van haar leven daar blijven. In het begin wil Feyre alleen maar ontsnappen. Maar later veranderen de zaken…

Ik had in Throne of Glass voornamelijk mijn issues met Celaena. En ik realiseer me nu des te meer hoe groot de impact van een hoofdpersoon is op de beleving van een verhaal. In Feyre kon ik me veel en veel beter inleven. Maar dat was niet het enige. Ik was zoveel meer in staat om te verliezen in dit verhaal. Ik maakte de hele ontwikkeling mee van Feyre die niets van Faeries moest hebben, van Feyre die ze langzaam begint te behandelen alsof het gewoon mensen zijn, ik begon wat te voelen voor Tamlin. Het was lief, het was mooi, het was gelukzalig.

Ik weet niet of je het wist maar A Court of Thorns and Roses is een hervertelling van Beauty & the Beast. Op subtiele wijze komen de sprookjeselementen terug. En ook zien we een boel romantiek en heel wat steamy scenes! Het wordt niet voor niets gezien als een New Adult Fantasy. En ik vond die elementen een goede toevoeging. Ik bedoel, Feyre is 19 en gedraagt zich alsof ze 19 is. Het is ook wel eens lekker om een heldin te hebben die niet 16 of 17 is. Maar het laatste deel van het verhaal. Bam. Daar liet Sarah J. Maas haar echte waarde zien. Het begin was lieflijk, een feeënrijkje met een geheim. Maar het tweede deel was kickass. Het was spannend, vol met actie en vol met intrige.

Grappig is het eigenlijk dat ik dit verhaal me totaal anders had voorgesteld. Ik had me één groot hof voorgesteld waar Feyre zich tussen de Fae een weg moest zien te vinden. Maar dat zat toch net wel iets anders. Maar, hoewel de worldbuilding niet super uitgebreid was, vond ik het idee van de verschillende courts ook leuk. En als we het dan over de verschillende courts hebben, dan kom ik onvermijdelijk bij Rhysand uit. Waar Tamlin bij het Spring Court hoort, hoort Rhysand bij het Night Court. En ja, dat heeft een duister tintje. Maar Rhysand is in mijn ogen geen slechterik. Nee hij is aan de andere kant één van de interessantste karakters uit het hele boek. Ik heb al wat geruchten gelezen over boek 2 en die zal ik hier niet gaan delen (spoilers anders), maar het tweede deel van deze serie zou met Rhysand nog eens een interessante wending kunnen nemen.

A Court of Thorns and Roses is naar mijn mening beter dan Throne of Glass. Ik kon me helemaal verliezen in dit boek. In de omgeving, maar vooral in de hoofdpersonen. Dit boek is aan de ene kant action-packed, maar aan de andere kant ook enorm romantisch. Just try it. ★★★★ 1/2

6 gedachten op & ldquo;Recensie: A Court of Thorns and Roses – Sarah J. Maas

  1. Ik vond dit boek ook beter dan de Throne of Glass serie (al ben ik zelf wel 100% fan van Caelena) Maar deze serie heeft gewoon iets magisch en unieks wat ik nog niet eerder ben tegengekomen in een boek en daarom heeft deze nog diepere indruk op mij gemaakt.
    Het meest geweldige aan dit boek vond ik echter de grimmige sfeer en de oprecht gruwelijke villain. Daar kreeg ik echt kippenvel van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.