De toon van je blogpost: je hebt de wijsheid niet in pacht

Categorieën Column

Afgelopen weekend ging er een bepaalde blogpost rond in de boekenblogwereld. Ik wil hier niet teveel op in gaan en ik wil ook niet negatief spreken over de blog(post), maar toch schrok ik op een bepaald punt. Het ging me niet om de bloggers die wel of niet werden bedoeld. Het ging me om de toon van de blogpost. Vandaag dus niet de recensie die ik had willen plaatsen en zonder een bijpassende foto. Maar ik wilde dit even van me afschrijven.

Ik ben een vrij eigenwijs persoon. Ik ben er niet dol op als iemand mij gaat vertellen hoe het zit als ik denk dat het anders zit. Eenzelfde iets kan ik krijgen wanneer ik blogposts, maar ook recensies lees. Dat iemand een beetje autoritair overkomt. Dat een blogpost iets uitstraalt als: ‘Het zit zo. Punt. Dit is de waarheid. Dit is hoe het is.’ Mijn eerste reactie is om daar dan vervolgens helemaal tegenin te gaan. Waarom zeg je dat het zo is? Waarom is het niet anders? Wie ben jij dat je denkt dat jij de wijsheid in pacht hebt?

Maar wij boekenbloggers zijn allemaal gelijk, zo vind ik. We hebben allemaal onze mening, onze visie. Maar keiharde waarheden zoals 1+1=2 (en zelfs daar kunnen we nog over gaan twisten) heb je in de boekenblogwereld niet. Of althans zo zie ik het. Je hebt als boekenblogger simpelweg de wijsheid niet in pacht. Dus als je een blog met tips schrijft probeer dan niet over te komen dat iets zo is, maar dat jij iets vindt. Als ik bijvoorbeeld zeg dat een ideale blogpost 500 woorden heeft, dan is dat mijn persoonlijke mening. Het is geen algemene waarheid. En er zijn maar heel weinig of misschien zelfs geen algemene waarheden in het bloggen.

Hetzelfde gaat eigenlijk op bij recensies. Je hoeft echt niet altijd vind ik, denk, naar mijn mening in je blogpost te gooien om mij tevreden te stellen. Maar het laten zien dat iets jouw gevoel is, jouw mening dat maakt een recensie zoveel geloofwaardiger en bovendien ook persoonlijker dan wanneer je zegt ‘dit boek is [vul hier iets in]’. En natuurlijk kan je dat soort statements ook maken en het nog steeds over laten komen alsof het jouw mening is. Het is aan de andere kant ook weer storend als iedere zin begint met ik vind. Mijn boodschap is: straal uit dat een recensie jouw mening is en niet een objectieve waarheid. Neem als voorbeeld een klassieker. Ik ben dan ook niet op zoek naar allemaal objectief gebazel, dan zou ik wel een literatuurwetenschappen boek opzoeken (denk ik, ik klets hier eerlijk gezegd maar wat).

De boekenblogwereld groeit en groeit en wie weet worden we straks wel voorbijgestreefd door de Nederlandse booktube community. Maar denk na welke toon je aan je blogposts geeft. Nogmaals, puur omdat ik van de frase houd: je hebt de wijsheid niet in pacht.

13 gedachten op & ldquo;De toon van je blogpost: je hebt de wijsheid niet in pacht

  1. Grappig, want in mijn studies (journalistiek) is me net exact hetgeen dat je stoort aangeleerd als dé formule om recensies te schrijven: je moet een recensie als de absolute waarheid brengen want dat het jouw mening is, is ‘stilzwijgend verondersteld’. Dus absoluut nooit ‘ik denk, ik vind, ik heb het gevoel dat, ik ervaar’ maar wel ‘het is’. Niet dat ik me bij het recenseren veel aantrek van mijn opleiding hoor, maar wou toch even kwijt dat het wel degelijk zo aangeleerd wordt, althans in sommige studies 🙂

    1. Zo heb ik het op de middelbare school ook geleerd. Maar dat waren echt krantenrecensies. Krantenrecensies vind ik sowieso autoritair. Een blog is een heel ander medium en daar hoort – naar mijn mening – een heel andere toon bij. Een persoonlijke toon.

      1. Ik studeer ook journalistiek en wat dit betreft sluit ik me helemaal aan bij Emmy! Krantenrecensies horen inderdaad een beetje autoriteit uit te stralen, omdat dat nu eenmaal bij het medium hoort en de mensen die dat schrijven er ook echt ‘verstand’ van hebben. Natuurlijk hebben boekbloggers er ook verstand van omdat ze zoveel boeken lezen, maar in principe kan iedereen een recensie online gooien en zeggen wat ze ervan vinden, zonder dat ze daar een bepaalde opleiding voor hebben gedaan en/of geleerd hebben hoe je volgens de ‘regeltjes’ en recensie moet schrijven.

  2. Perfect omschreven!

    Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik het soms wel moeilijk vind hoor. Ik probeer vaak wel in stukken dan ook te zetten dat het mijn mening is, maar soms is het wel lastig. Ik hoop altijd maar dat mensen beseffen dat mijn hele blog mijn eigen mening is en niet een ‘dit moet zo’-verhaaltje 🙂

  3. Ik vind autoriteit vreselijk op blogs. Niemand is een expert in bloggen, hoe lang je het ook doet. En ik vind ook niet dat iemands mening “de beste mening” is of zo.

  4. Ik vind de combinatie persoonlijk en kritisch fijn, omdat ik vind dat je best mag laten weten dat je een beetje verstand hebt van boeken als dat zo geldt. Maar inderdaad, uiteindelijk is er op dit gebied nooit één waarheid, er zijn altijd meerdere mensen die bepaalde dingen vinden en dat vinden moet dan vooral benadrukt worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.