Recensie: Requiem – Lauren Oliver

They have tried to squeeze us out, to stamp us into the past.
But we are still here.
And there are more of us every day.
Now an active member of the resistance, Lena has been transformed. The nascent rebellion that was under way in Pandemonium has ignited into an all-out revolution in Requiem, and Lena is at the center of the fight.
After rescuing Julian from a death sentence, Lena and her friends fled to the Wilds. But the Wilds are no longer a safe haven—pockets of rebellion have opened throughout the country, and the government cannot deny the existence of Invalids. Regulators now infiltrate the borderlands to stamp out the rebels, and as Lena navigates the increasingly dangerous terrain, her best friend, Hana, lives a safe, loveless life in Portland as the fiancée of the young mayor. Maybe we are driven crazy by our feelings. Maybe love is a disease, and we would be better off without it. But we have chosen a different road.
And in the end, that is the point of escaping the cure: We are free to choose. We are even free to choose the wrong thing. Requiem is told from both Lena’s and Hana’s points of view. The two girls live side by side in a world that divides them until, at last, their stories converge.

Al eerder verschenen Delirium en Pandemonium, de eerste twee delen van de Delirium trilogie op mijn blog. Vandaag recenseer ik voor jullie het laatste deel in de serie: Requiem. Je merkte in Pandemonium al dat de serie naar een climax toewerkt. Ik had het gevoel alsof het verhaal een bom was die ieder moment kon gaan barsten. Er was naar mijn gevoel maar beperkte tijd om het probleem op te lossen. Ik moest verder lezen, ik moest weer weten, want straks dan.. was het te laat. Een derde deel en tevens slotdeel in een boek staat bij een dystopische YA de laatste tijd vaak voor een gevecht/strijd dat de toekomst van de wereld moet beslissen. Dat is in Requiem ook het geval, maar..
Lees verder

Recensie: Pandemonium – Lauren Oliver

I’m pushing aside
the memory of my nightmare,
pushing aside thoughts of Alex,
pushing aside thoughts of Hana
and my old school,
push,
push,
push,
like Raven taught me to do.
The old life is dead.
But the old Lena is dead too.
I buried her.
I left her beyond a fence,
behind a wall of smoke and flame.

In de zomervakantie heb ik (in zeer korte tijd) de Delirium serie uitgelezen (De recensies heb ik wel een beetje verspreid, voor deel één kan je naar deze pagina gaan). Waar in deel één Lena nog een heel onschuldig meisje is dat het regime volgt en ervan overtuigd is dat liefde een ziekte is, is ze in deel twee een rebel. Ik zal de details van deel één hier niet vermelden (spoilers!). Pandemonium wordt vanuit het heden en het verleden van Lena verteld. Het verleden bestaat uit de tijd dat Lena net in de wildernis terecht kwam en moest zorgen om te overleven. Het heden vertelt het verhaal van Lena die bij een soort van geheime dienst zit en is geïnfiltreerd in een organisatie die juist pro-overheid is. Daar ontmoet ze ook Julian.
Lees verder

Recensie: Delirium – Lauren Oliver

Ninety-five days, and then I’ll be safe. I wonder whether the procedure will hurt. I want to get it over with. It’s hard to be patient. It’s hard not to be afraid while I’m still uncured, though so far the deliria hasn’t touched me yet. Still, I worry. They say that in the old days, love drove people to madness. The deadliest of all deadly things: It kills you both when you have it and when you don’t.

Lena is bijna 18 en dat betekent dat het bijna tijd is om genezen te worden van de meest verderfelijke ziekte die er bestaat. De ziekte die de mensheid ten gronde heeft gericht. Liefde. Lena kan niet wachten tot ze genezen kan worden. Waar ze nu nog wel eens moeite heeft met haar leven, is dat straks allemaal voorbij. Geen last van het feit dat ze zo klein is, dat iedereen naar haar vriendin kijkt in plaats van naar haar… En weg zal ook haar onzekerheid zijn.
Lees verder

Leesmarathon: een terugblik


Met licht slaperige oogjes kijk ik naar mijn beeldscherm. De tijd wanneer ik dit bericht typ 14:49. Dat betekent dat de leesmarathon al meer dan twee uur voorbij is. Een licht hol gevoel kruipt op in mijn maag. Een verslagen zucht ontsnapt uit mijn mond. Dat was geen glorieus moment. Geen euforisch moment voor mij. Ik heb mijn doel voor de leesmarathon niet gehaald.
Lees verder